هر شکرپاش، هر نبات چوبی، یک بستهبندی دارد که سه ثانیه بعد از باز شدن، زباله است. ما آن سه ثانیه را به یک آیین تبدیل کردیم.
کاغذی که دور نبات پیچیده شده، یک فرش ایرانی مینیاتوری است — با ریشههای دایکاتشده در دو سر رول. باز که میکنید، همان کاغذ میشود زیرلیوانی؛ استکان کمرباریک روی آن مینشیند و نبات کنارش میآرامد.
بستهبندی از بین نمیرود، به سفره اضافه میشود.
جعبهی کشویی با درِ چاپشده به بافت پارچه و ریشهی حاشیه — انگار خودِ جعبه یک قالیچهی تاشده است. داخلش شش نبات ۱۰ گرمی، و هر کدام یک نقشهی متفاوت: تبریز، کاشان، اصفهان… یک جعبهی ۶۰ گرمی که در واقع یک کلکسیون کوچک فرش ایرانی است. برای مهمان خارجی، برای سوغات، برای هدیهی شرکتی — قیمتش هرچه باشد، ارزشش بیشتر دیده میشود.
یک استند چوبی روی کانتر، با هدر کرافت و آیکونهای unroll–stir–rest. هتل بهجای یک ساشه شکر بیهویت، یک تجربهی ایرانی سرو میکند. کافه یک آیتم دارد که مهمان از آن عکس میگیرد و زیرلیوانیاش را با خودش میبرد. هزینهی برای هتل ناچیز است؛ بازگشت تصویریاش عظیم.
نبات در بازار جهانی یک محصول ناشناخته است. اما فرش ایرانی را همه میشناسند. ما با یک ورق کاغذ، محصول ناشناخته را به یک نماد شناختهشده وصل کردیم.
کاغذ، بدون پلاستیک، بدون هزینهی اضافهی تولید — همان یک لایه کاغذی که همیشه بود، فقط این بار درست طراحی شده.
طرح و ایده بسته بندی: توحید دیهمی
ارتقاء سریع سایت در گوگل با ❌بک لینک قوی❌
مشاهده
وبلاگ توسعه و رشد فردی و اجتماعی
مطلب مرتبط
وقتی بستهبندی، خودش بازاریابی میکند!
